Wednesday, January 2, 2008

Ανώνυμα ή επώνυμα;

Καλή χρονιά σε όλους!

Θέλω να γιορτάσουμε τα δεύτερα γενέθλια μου ως blogger συζητώντας ένα θέμα που ανήκει στο χώρο της τεχνολογίας (αφορά το Internet) αλλά και της πολιτικής και της ηθικής.

Η δυνατότητα ανωνυμίας είναι η ευλογία αλλά και η πληγή του Διαδικτύου. Στηρίζει την ελευθερία της έκφρασης - αλλά και τις μεγαλύτερες καταχρήσεις της. Τα blog μου έχουν ζήσει και τις δύο όψεις του νομίσματος.


Άραγε τα ωφέλη της ανωνυμίας είναι περισσότερα από τις βλάβες που επιφέρει; Κι αν όχι, και έπρεπε να επιλέξουμε, τι θα διαλέγαμε;



Όταν το 1993 δημοσιεύθηκε στον New Yorker η διάσημη σήμερα γελοιογραφία του Peter Steiner με την λεζάντα «Στο Ιντερνέτ κανείς δεν ξέρει αν είσαι σκύλος», δεν έκανε μεγάλη εντύπωση. Ήταν ακόμα η αρχή του Διαδικτύου και πολλοί δεν ήξεραν καν σε τι αναφέρονταν.

Όμως με τον καιρό έγινε σλόγκαν, θεατρικό έργο (Nobody Knows I'm a Dog, του Alan David Perkins) αντικείμενο κοινωνιολογικών ερευνών (Morahan-Martin and Schumacher, 2000) για την ανώνυμη διαδικτυακή παρουσία δειλών, ντροπαλών, φοβικών ή και ανώμαλων ανθρώπων, όπως επίσης για το φαινόμενο της «διαδικτυακής παρενδυσίας» (το να παρουσιάζεσαι ως άτομο άλλου φύλου, ηλικίας, ή ιδιότητας) από τον David Trend. Επίσης φιλοξενήθηκε στο βιβλίο του Bill Gates: «The Road Ahead”.

Με μία φράση περιέγραψε τον συμβολισμό αυτής της γελοιογραφίας ο πιονιέρος του Διαδικτύου (usenet) John Gilmore: «σημαίνει ότι ο Κυβερνοχώρος θα είναι απελευθερωτικός, διότι γένος, ράτσα, ηλικία, εμφάνιση ακόμα και ‘σκυλότης’ (dogness), εκεί απουσιάζουν».

Αυτή βέβαια είναι η μία πλευρά της ανωνυμίας στο Διαδίκτυο. Δρα απελευθερωτικά, προστατεύει την ιδιωτικότητα, καθιστά εφικτή την προσωπική εξομολόγηση, ή την διοχέτευση πολύτιμων πληροφοριών, που τα ΜΜΕ δεν τολμούν να δημοσιεύσουν. Συχνά οι πληροφορίες αυτές αποτελούν την μοναδική πηγή ειδήσεων από χώρες με απολυταρχικά και ανελεύθερα καθεστώτα.

Η ανωνυμία, μαζί με την ευκολία της δημοσίευσης (ακόμα και ένας σκύλος μπορεί να στήσει ένα blog) έχει επιφέρει την μεγαλύτερη αλλαγή στον χώρο της δημοσιότητας μετά την εφεύρεση της τυπογραφίας. Ο κάθε πολίτης, με μία δαπάνη λίγων ευρώ το μήνα, μπορεί να γίνει «εκδότης του εαυτού του» και να έχει πρόσβαση σε χιλιάδες ή και εκατομμύρια αναγνώστες. Επίσης μπορεί να συμμετέχει σε ομάδες συζητήσεων (fora και chat), σε τόπους συνάντησης, ή σε χώρους παράλληλης ζωής (όπως το Second Life) χωρίς να αποκαλύψει την ταυτότητά του.

Η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος είναι η αρνητική: Η ανωνυμία ευκολύνει την ανεύθυνη φημολογία, τη συκοφαντία, το διαδικτυακό κουτσομπολιό, τις απειλές και τις ύβρεις. Για να μην μιλήσουμε για το Διαδικτυακό έγκλημα – που κι αυτό βασίζεται στην ανωνυμία. Αν και συχνά διογκώνεται από τα ΜΜΕ (όπως κάθε τι καινούργιο) είναι σήμερα μία πραγματικότητα: από τον χάκερ (ή μάλλον cracker όπως θα έπρεπε να αποκαλούνται οι κακοί hackers) που σπάει τους απόρρητους κωδικούς του Πενταγώνου ως τον ληστή που ανοίγει τραπεζικούς λογαριασμούς ή κλέβει πιστωτικές κάρτες. Για να μην αναφέρουμε άλλες παραβατικές συμπεριφορές που ενισχύονται από την ανωνυμία, όπως του παιδόφιλου, του νεοναζί ή του τρομοκράτη.

Το θέμα έχει, πέρα από τις νομικές, και οικονομικές διαστάσεις. Το 2007 για πρώτη φορά στην Μεγάλη Βρετανία ο διαδικτυακός εμπορικός τζίρος ξεπέρασε τον πραγματικό. Σύντομα θα αποτελεί παντού την κύρια οικονομική δραστηριότητα (όπως ήδη συμβαίνει στον χρηματοπιστωτικό τομέα). Η διασφάλιση της θετικής ανωνυμίας και η προστασία από την αρνητική, γίνονται θέματα πρώτης προτεραιότητας. Θέλουμε να προστατέψουμε έναν επενδυτή, καταθέτη ή αγοραστή να παραμείνει ανώνυμος για τους τρίτους – αλλά να απαγορέψουμε στον χάκερ ή τον ληστή κωδικών να κυκλοφορεί ανώνυμος και ανεξέλεγκτος στο Διαδίκτυο. Δύο μάλλον αντιφατικοί στόχοι!

Φυσικά και στο Δίκτυο η ανωνυμία δεν είναι απόλυτη - υπάρχουν τρόποι και μέσα να καταλυθεί. Αλλά το θέμα μου δεν είναι αυτό.

To Internet είναι ο μόνος χώρος επικοινωνίας όπου κυκλοφορούν περισσότεροι ανώνυμοι παρά επώνυμοι. Είναι σωστό αυτό; πρέπει να υπάρχει και να προστατεύεται η ανωνυμία – ή έτσι κάνουμε περισσότερο κακό παρά καλό;

Ο λόγος σε σας!

____________________________________

Y. Γ. Mη ξεχνάτε πως και στην Ελλάδα η ανωνυμία πάει στα δικαστήρια:
H υπόθεση Τσιπρόπουλου και blogme
(http://www.blogme.gr/wordpress/home.htm) δεν έληξε. Θα δικαστεί στις 18 Φεβρουαρίου 2009.





266 comments:

«Oldest   ‹Older   201 – 266 of 266
Nikos Dimou said...

Και για μη τεχνολογικό καλά είναι. Αλλά πιο σημαντική από την ποσότητα είναι η ποιότητα: διαβάσαμε άριστα σχόλια, μερικά καλύτερα κι από το ποστ!

Reactor69 said...

Γλυκόξινη διαδικτυακή αναρχία και τα μυαλά στα scrollbars!

Θα συμφωνούσα πως το πρόβλημα έγκειται στην κατάχρηση της ανωνυμίας αν μπορούσε κάποιος να ορίσει την "ανωνυμία" και να οριοθετήσει την "κατάχρηση".

Ανώνυμος ως προς ποιον και κατάχρηση σύμφωνα με ποιους;

Ως προς το κράτος και το κοινωνικό σύνολο είμαι ο Γρηγόρης Τάδε για τον α και τον β λόγο και ως προς το διαδικτυακό τόπο ο Reactor, επίσης για κάποιους -σίγουρα πιο προσωπικούς- λόγους.

Σε περιπτώσεις που ο ένας κόσμος μπλέκει με τον άλλο, πχ σε μια εμπορική συναλλαγή, αναγκάζομαι να συστηθώ με το "γραφειοκρατικά αναγνωρισμένο" μου όνομα καθαρά για πρακτικούς λόγους. Σε κάθε άλλη περίπτωση δεν αντιλαμβάνομαι το λόγο, απλούστατα διότι δεν είμαι άγνωστος -μάλλον αυτή είναι η σωστή λέξη- στους ανθρώπους με τους οποίους επικοινωνώ.

Είμαι αυτά που γράφω και το γεγονός πως δεν θα υπάρξουν νομικές κυρώσεις για εξύβριση αν αποκαλέσω κάποιον "μαλάκα" ή για σεξουαλική παρενόχληση(!) και προσβολή των Θείων αν την πέσω στεγνά σε καμιά... θεότητα, δεν σημαίνει πως δεν υφίστανται επιπτώσεις για τον Reactor (και τον Γρηγόρη κατ' επέκτασιν).

Αντιθέτως είμαι πεπεισμένος πως εδώ μέσα λόγω της ανωνυμίας αλλά, κυρίως, λόγω της παντελούς απουσίας φυσικής επαφής, φανερώνουμε πολύ περισσότερες πλευρές του εαυτού μας απ' ότι "έξω".

Οσοι λοιπόν αδυνατούν να δεχτούν το μέσο ως έχει και ενοχλούνται από την "υπερβολική" ελευθερία λόγου που παρέχει, ας ψηφίσουν τον πρώτο βουλευτή που θα τους υποσχεθεί έναν cyberμπάτσο σε κάθε blog δημοσία δαπάνη και αν τους ενοχλεί κι ο ήλιος ας στείλουν πυροσβεστικό! Διότι πέραν από ανώφελο και ανόητο, είναι σίγουρα και άκρως εγωιστικό να προσπαθείς να φέρεις στα μέτρα σου ένα κοινόχρηστο εργαλείο.

Τι να κάνεις, όμως, από τη στιγμή που για κάθε αλυσοπρίονο εκτός από αυτόν που θα κόψει πιο εύκολα ξύλα για το τζάκι του και εκείνον που θα αποψιλώσει τον μισό Αμαζόνιο, θα υπάρχει πάντα και ένας τρίτος που θα το χρησιμοποιήσει για να ακονίσει το "αξιόπιστο" πέτρινο τσεκούρι του που τόσο τον έχει βολέψει...

Εν ολίγοις, το ότι κάποιοι πληκτρολογούν με πατούσες, δεν σημαίνει πως πρέπει να αρχίσουμε να μυρίζουμε ο ένας τον πρωκτό του άλλου. Αρκεί θεωρώ το να ξεχωρίζουμε τις λέξεις από τα γαβγίσματα.

Καλή χρονιά και, προπάντων, καλά κρασιά σε όλους! Καλώς σας βρήκα.


Υ.Γ: Κανένα "Αρφ" που και που, βέβαια, δεν έβλαψε ποτέ κανέναν... :)))

harrygrath said...

Μη μου μιλατε για Ομπαμα,δεν μπορω τον υπουλο undercover Jesse Jackson...
Οι Αμερ εχουν χασει τα μυαλα τους με τα λεφτα που βγαζουν & κ_λοβαρανε,δοκιμαζοντας ο,τι κουφο προσφερει η πολιτικη πιατσα...

proinos said...

Καπα said:

"Αν, για παράδειγμα ξέραμε ότι ο "ανώνυμος Έλληνας" της Ελληνικής Νομαρχίας ήταν κάποιος Αριστείδης Παπακάτι, ή πως ο συνθέτης της "Άγιας Νύχτας" ήταν ένας Γιόχαν Αλτέτοιος, τι θα άλλαζε;"

Μια διευκρίνηση στο ίδιο παιγνιώδες ύφος, το οποίο ομιλεί όμως τη γλώσσα της αλήθειας: Ο συνθέτης της "Αγιας Νύχτας" ήταν ένας άσημος Αυστριακός μουσικός, ο Franz Gruber ο οποίος κατά παραγγελία του ιερέα της εκκλησίας του Αγίου Νικολάου στο χωρίον Oberndorf έγραψε την παραμονή των Χριστουγέννων του 1818 κάλαντα για τη βραδυνή λειτουργια που να είναι τόσο απλά ώστε τη χορωδία να συνοδεύει μόνο μια κιθάρα, αφού το όργανο της εν λόγω εκκλησίας είχε βγει εκτός λειτουργίας λόγω πλημμύρας.

Φήμαι ότι η εκδοχή που έχει φτάσει στις μέρες μας είναι ολίγον διαφορετική της αυθεντικής (το χειρόγραφο έχει χαθεί) και προσομοιάζει περισσότερο σε διασκευή του ιδίου ιερέως (Joseph Mohr) που χρονολογείται στα 1820 ή και μεταγενέστερες του ιδίου του Gruber, κρίνονται ως απολύτως βάσιμες!

Nikos Dimou said...

Καπα said:
"Αν, για παράδειγμα ξέραμε ότι ο "ανώνυμος Έλληνας" της Ελληνικής Νομαρχίας ήταν κάποιος Αριστείδης Παπακάτι, ...τι θα άλλαζε;"

----------------------------

Ναι αλλά αν μαθαίναμε πως ήταν έργο του Ρήγα ή του Κοραή - δεν θα είχε σημασία;

gerasimos74 said...

Welcome back dear solon...

Nikos Dimou said...

welcome back σε πολλούς που μας θυμήθηκαν πάλι - τελευταίος ο Reactor69

gerasimos74 said...

... Εξαίρετα σχόλια, εξαίρετου post, εξαίρετου blog, στο ξεκίνημα μιας νέας χρονιάς.

Καλύτερο blogικό ποδαρικό δεν θα μπορούσα να φανταστώ...

athanasia said...

Nikos Dimou said...

[Περί Ελληνικής Νομαρχίας]

Ναι αλλά αν μαθαίναμε πως ήταν έργο του Ρήγα ή του Κοραή - δεν θα είχε σημασία;

-----

Για μένα, προτού (ή χωρίς να) τη διαβάσουμε, ή προτού (ή χωρίς να) διαβάσουμε άλλα έργα του Ρήγα ή του Κοραή, εξαιρετικά περιορισμένη, έως μηδενική, σημασία.

Σχετικά πρόσφατα, βρέθηκα σε έκθεση ιδιωτικής συλλογής έργων ζωγραφικής, με καλεσμένους ανθρώπους που -κατά τεκμήριο- δεν είναι αμόρφωτοι ούτε άσχετοι από τέτοιες εκδηλώσεις.
΄
"Πώς ήταν η έκθεση?", με ρώτησε φίλος.

Του απάντησα ότι, όσο πρόλαβα να δώ, εντόπισα μερικά έργα που μ' ενδιέφεραν και θα ήθελα να ξαναδώ, σχημάτισα όμως πλήρη εικόνα για τα οπίσθια των καλεσμένων (σχήμα και ένδυση).

Γιατί? Γιατί κολλημένα μπροστά σε κάθε πίνακα υπήρχαν τουλάχιστον πέντε άτομα επιμελώς σκυμμένα για να δουν την πλακέτα με το όνομα του ζωγράφου και τον τίτλο του πίνακα, τα οποία άτομα ορθώνονταν ελαφρώς προς επισκόπηση του πίνακα (στο μισό μέτρο και σε μισό λεπτό) και αμέσως μετά προχωρούσαν στον επόμενο πίνακα, με την ίδια μέθοδο πάντα.

Η Αgora, που είπε κι ο Traummeister... Όχι τί και πώς λέει κανείς κάτι, αλλά πώς λέγεται αυτός που το λέει. Kαι, ίσως επιπλέον, και πώς αυτός ο τάδε ονόμασε αυτό που μας λέει.

SOLON said...

@gerasimos74
Welcome back dear solon...

Thanks, I never really left απλά παρακολουθώ και σχολιάζω μόνο αν έχω κατι να προσθέσω. Για τεχνολογικά δεν είμαι και τόσο ειδήμων. Τώρα αν μιλούσαμε για καφετιέρες. . .θα σχολίαζα πάραυτα. Μόλις πήρα μιά Jura E8 .

Lefteris said...

"Επειδή εγώ εχω αρκετα χρόνια να ερθω στο states το τωρινό status δίνει πιθανότητες να βγει ο Obama?"

Όπως γνωρίζεις είμαι αντιεξουσιαστής και κατά του Κράτους. Και ως αντιεξουσιαστής, λέω "μακριά από τους φανατικούς δεξιούς και από τους δημοκράτες" στο Αμέρικα. Ειδικά οι δημοκράτες θα σε κρεμάσουν ανάποδα εάν διαφωνείς μ' αυτά που λένε (γι' αυτό χάσανε τις εκλογές από έναν αντίπαλο όπως ο Τζωρτζ... δεν απορήσατε καθόλου;).
Ο Ομπάμα έλεγε στην TV πριν από λίγες βδομάδες ότι πρέπει να βομβαρδίσουμε το Πακιστάν (!).
Η Αμερική θέλει αυτά που είχε πριν από 30 χρόνια: δημοκράτες στο Νότο και Ρεπουμπλικάνους στο Bορά. Δυστυχώς, τα πράματα είναι τελείως ανάποδα τώρα τελευταία.

Ο harrygrath κάνει μερικές φορές πολύ εύστοχα σχόλια για το ΟΥΣΑ, λες και ζει εδώ για χρόνια.

Που κολλάει αυτό με το θέμα του posting; Να σου πω Νίκο: το να κρύβει κανείς τη δική του προσωπικότητα πίσω από το όνομα μιας πολιτικής παράταξης, δεν είναι "ύπουλη" μορφή ανωνυμίας;
Ο αναγνώστης του blog, είτε παραμένει στις λέξεις είτε όχι, συνδέεται κάπως ("ταυτίζεται" ή όχι) με τους γράφοντες. Ποιοι είναι αυτοί οι γράφοντες; Ποιοι είναι αυτοί με τους οποίους συμφωνούμε ή διαφωνούμε; Ποιοι είναι αυτοί που μας προβληματίζουνε; Ποιοι είναι αυτοί που με πήρανε τηλέφωνο να μου σταθούνε όταν αντιμετώπισα δυσκολίες πέρυσι και ένιωθα σαν την καλαμιά στον κάμπο εν μέσω 10 εκατομμυρίων χοντρών;

Lefteris said...

"Ναι αλλά αν μαθαίναμε πως ήταν έργο του Ρήγα ή του Κοραή - δεν θα είχε σημασία;"

Για πολλούς, σαφώς έχει. Για παράδειγμα, εάν θέλουμε να καλλιεργήσουμε το γραπτό λόγο κάποιου, του λέμε "πάρε βιβλίο του Βενέζη" για παράδειγμα. Εάν πάει στο βιβλιοπωλείο και τα βιβλία δεν έχουν εξώφυλλο και όνομα συγγραφέα, δεν θα αγοράσει τίποτα.

Η επωνυμία είναι πολύ χρήσιμη. Η ανωνυμία επίσης. Σαν το Χότζα γράφω σήμερα, πάω για ύπνο.

Nikos Dimou said...

Καλημέρα

athanasia απορώ! Ποτέ δεν πάμε στα εγκαίνια - εκτός αν θες να δεις ανθρώπους και όχι έργα...

Kαπα said...

Περι "ανωνυμίας", με αφορφή την κουβέντα για την Ελληνική Νομαρχία (1806)



Είναι ένα έργο σπάνιο, από την άποψη ότι για πρώτη φορά γράφεται στα Ελληνικά, και μάλιστα σε μια "δημοτικίζουσα καθαρεύουσα" (συγγνωμη για το οξύμωρο), ένα φιλελεύθερο, πολιτικό μανιφέστο, ένα όραμα φιλελεύθερο και επαναστατικά δημοκρατικό για την ανύπαρκτη ακόμα Ελλάδα.

Η μπόλικη (στην εισαγωγή) δόση προγονολατρίας (αναπόφευκτη για την εποχή, λόγω του διαδεδομένου, ρομαντικού ευρωπαϊκού φιλελληνισμού) σύντομα ξεχνιέται καθώς ξετυλίγεται το δεσπόζον αίτημα για ελευθερία η οποία ταυτίζεται όμως με ένα είδος "συνταγματικού πατριωτισμού", επηρεασμένου (εμφανώς) από το Γαλλικό Διαφωτισμό και τους "ιδεολόγους".

Γράφτηκε σε σκοτεινούς καιρούς και η ανωνυμία του μάλλον στόχευε στον να προστατέψει τον συγγραφέα από την τύχη που είχε ο Ρήγας λίγα χρόνια νωρίτερα και ο Αλ. Υψηλαντης πολύ αργότερα.

Εκείνο, λοιπόν, που, ίσως να καθιστά την "Ελληνική Νομαρχία" έργο πρωτοποριακό για την εποχή του, είναι η σύλληψή του, η διαίσθησή του και το γεγονός ότι ακόμα και σήμερα, ένα μέρος της (ο "συνταγματικός πατριωτισμός", δηλαδή το "πρόταγμα" της Αρχής του Νόμου, του αιτήματος για συνεχή διεύρυνση της καθολικής Ισότητας) παραμένει ζητούμενο και για τις σημερινές κοινωνίες.

Ως προς την αξία του, λοιπόν, είναι αύταρκες και τίποτε ενδεχομένως δεν θα του προσέθετε η πληροφορία ότι το έγραψε ο Κοραής, όπως πολλοί υποπτεύονται και ο ΝικόΔημος το επισήμανε.

Μάλλον ο (κάπως συντηρητικός) Κοραής θα κέρδισε αρκετή δόξα ακόμα, σε έναν τομέα που τον στερείται (σε αυτόν της πολιτικής φιλοσοφίας). [Ισως όμως να έχανε την ιδεολογική και καθεστωτική ασυλία που απήλαυσε από όλες τις ελληνικές κυβερνήσεις. Γιατί ποια εξουσία θέλει στα πόδια της επαναστάτες;]

Κάποτε, ορισμένες διανοητικές και καλλιτεχνικές δημιουργίες είναι τόσο ισχυρες που συνθλίβουν το ενδιαφέρον μας για το όνομα του δημιουργού.

Σαν τους στίχους του Καβάφη, που κάποι ξένοι, λίαν μορφωμένοι, τους προφέρουν μεταφρασμένους στη γλωσσα τους, αλλά μήτε τον Καβάφη ξέρουν, μήτε την καταγωγή του.

Τζάμπα κόπος, θα έλεγε ο κυνικός αναγνωστης...



Καλη σας μέρα με υγεία
και καλό Σαββατοκύριακο

με εκτίμηση

Κάπα

Nikos Dimou said...

Μα ακριβώς Κάπα - το να ξέραμε πως η "Νομαρχία" είναι έργο του Κοραή θα ανέβαζε τον Κοραή (ως πολιτικό στοχαστή - όχι ως φιλόλογο).

Πάντως είναι από τις λίγες - διεθνώς - ανωνυμίες που άντεξαν στον χρόνο. Τα περισσότερα (σχεδόν όλα) τα έργα που κυκλοφόρησαν ανώνυμα, αποκαλύφθηκαν αργότερα.

Nikos Dimou said...

Υπόδειγμα ανωνυμίας για την σημερινή Ελλάδα είναι ο "Πιτσιρίκος". Όχι μόνο έχει κρατήσει την ανωνυμία του αλλά και με την στάση του έχει υποχρεώσει τους λίγους που ξέρουν την πραγματική του ταυτότητα να σεβαστούν το μυστικό.

Είναι επίσης μία ένδειξη για το πόσο αναγνωρίσιμος και τελικά "επώνυμος" μπορεί να γίνει ένας ανώνυμος. "Ο άνθρωπος είναι το ύφος του" έγραψε ο Buffon (μέγας στυλίστας) και εδώ επαληθεύεται πάλι.

(Καλή Χρονιά, Πιτισιρίκο!).

Rallou said...

Μιάς και μιλήσατε για εκθέσεις, εγώ τελικά νομίζω, πως σημασία δεν έχει ποιός θα πέι κάτι, αλλά πως θα το πει, και -ίσως- πότε.

Όπως , για τους μεγάλους καλλιτέχνες, για παράδειγμα, σημασία δεν έχει η προσωπική τους ζωή,(thank god), αλλά το ίδιο το έργο.

Άρα λοιπόν, μία επαναστατική π.χ. ιδέα, πρέπει να εκφράζεται, ακόμα καλύτερα, χωρίς ταύτιση με το πρόσωπο που την εκφράζει, βλ. Ελ Τσε, για να παραμένει ακέραια, και χωρίς λαϊκιστικές εμμονές!
Καθαρή σκέψη!
Το Ιντερνετ βοηθά σ'αυτό!

Αν και η εμμονή μας με προσωποποιήσεις είναι ακατάσχετη....βλ. "κατινάζ" που είπε κάποιος πολύ επιτυχημένα!

Εκεί στηρίζεται και όλη η φιλοσοφία της πολιτικής καμπάνιας, η οποία φέρνει αποτελέσματα δυστυχώς...και κατα πολύ περίεργο τρόπο!!!



From STORMY California...for a change!

GLOB said...

Nikos Dimou said...
Υπόδειγμα ανωνυμίας για την σημερινή Ελλάδα είναι ο "Πιτσιρίκος". Όχι μόνο έχει κρατήσει την ανωνυμία του αλλά και με την στάση του έχει υποχρεώσει τους λίγους που ξέρουν την πραγματική του ταυτότητα να σεβαστούν το μυστικό.
-----------------------
Και όμως έχει κυκλοφορήσει περιοδικό που αποκαλύπτει το όνομά του.
Καλή χρονιά κι από μένα στον Πιτσιρίκο!

Nikos Dimou said...

GLOB said...
Και όμως έχει κυκλοφορήσει περιοδικό που αποκαλύπτει το όνομά του.
------------------------------

Μπράβο τους (σαν δεν ντρέπονται!) για την μεγάλη δημοσιογραφική επιτυχία...

Nikos Dimou said...

rallou
αυτό που γράφεις είναι σωστό χωρίς όμως να φτάνουμε στην υπερβολή. Π. χ. η θεωρία "Ο θάνατος του συγγραφέα" που υπονοούσε πως δεν έχει σημασία ποιος έγραψε κάτι - το έργο δημιουργείται από τον αναγνώστη.

Rallou said...

Ν.Δ. είπε:
"Ο θάνατος του συγγραφέα"
όχι φυσικα!
(Φτου φτου!!!)

Αλλά το έργο στέκεται αυτόνομο, αν φυσικά μπορέι να σταθεί ως τέτοιο,
και υπαρχει κάπου μεταξύ του αναγνώστη και του συγγραφέα.
Κανένας από τους δυο , ως "προσωπικότητα" δεν έχει σημασία.

Το έργο έχει!

Αρα η "ανωνυμία" είναι η υπογραφή του...έτσι δεν είναι; Εφόσον υπάρχει μέσω των δύο (+ άπειρων)...συγγραφέα-δημιουργού-ακροατή-θεατή...

...τέλος πάντων καταλάβατε!

athanasia said...

ND said...

athanasia απορώ! Ποτέ δεν πάμε στα εγκαίνια - εκτός αν θες να δεις ανθρώπους και όχι έργα...

----

Συμφωνώ! Αλλά όταν η ιδιωτική συλλογή ανήκει σε καλό πελάτη που έκανε τον κόπο να στείλει προσωπική πρόσκληση, πάει κανείς και στα εγκαίνια. Και μαθαίνει κανείς, άλλα κι αλλιώς απ' ό,τι ίσως θα ήθελε, αλλά μαθαίνει...

Για να οριοθετεί κανείς αυτή την "εκμάθηση", βολεύει πού και πού να γίνεται κανείς ανώνυμος...

tassos georgakopoulos said...

@Rallou είπε...

Κανένας από τους δυο , ως "προσωπικότητα" δεν έχει σημασία.........

Δηλαδή εννοείς ότι τα έργα του Πικάσο είναι ανεξάρτητα της προσωπίκότητας του? και οτι εγώ που εχω τόση σχέση (σαν προσωπικότητα) με την τέχνη όσο και ο φάντης με το ρετσινόλαδο καταλαβαίνω και κυρίως αισθάνομαι το ίδιο βλεποντας τους πίνακες του όσο εσύ ή οι κόρες μου που ζωγραφίζετε από το πρωί μεχρι το βράδυ?
Συμφωνώ ότι αν στη σχέση
δημιουργος-εργο-δέκτης έλειπε η μια ή και οι δυο παύλες το εργο παραμενει αλλά οι παυλες αυτες δεν γινονται πιο bold οταν γνωριζουμε απο που πανε και που ερχονται?

( Have a nice day California dreaming!!)

proinos said...

Παρακαλώ να μην δημοσιευτεί το προηγούμενο σχόλιό μου, λόγω λάθους.

ΝΔ said:
--Υπόδειγμα ανωνυμίας για την σημερινή Ελλάδα είναι ο "Πιτσιρίκος"--

Φαντάζεστε βέβαια πόσον καιρό θα κρατούσε το συγκεκριμένο blog με το συγκεκριμένο ύφος post, αν είχε ανοιχτά τα σχόλια...

Fantomas said...

Περί ανωνυμίας, γενικά.


Πριν από 3-4 χρόνια, ανακάλυψα -δύσκολο να μην το κάνω, ακουγόταν σε ένα ολόκληρο τετράγωνο- μια καθωσπρέπει κατά λοιπά "κυρία", η οποία κακοποιούσε κατά συρροήν, ψυχολογικά -ίσως και σωματικά- τα ίδια τα παιδιά της, με τις υστερικές φωνές της και τα "κοσμητικά" επίθετα που χρησιμοποιούσε.

Τα παιδάκια της είναι μικρά σε ηλικία -πάνε μόλις στο δημοτικό.

Η υστερική κυρία, δεν έχανε ευκαιρία να τα διαολοστέλνει, να τα καθυβρίζει με απίστευτους -για την ηλικία τους,για τις ευθύνες τους, για τον ψυχισμό τους εν τέλει- χαρακτηρισμούς, για ψύλλου πήδημα:

"Είσαι ηλίθιο! Είσαι βλαμμένο! Βλάκα! Είσαι τελείως χαζός!" και άλλα τέτοια. Κι όλα αυτά, στα 200 ντεσιμπέλ...

Κάποιο απόγευμα δεν άντεξα και άνοιξα το παράθυρο από το δωμάτιο της αδελφής μου(η "κυρία" διαμένει στην απέναντι οικοδομή, λίγα μόλις μέτρα απέναντι, στο ίδιο περίπου ύψος με το δικό μας διαμέρισμα), το οποίο βλέπει ακριβώς στο δωμάτιο των παιδιών της -όπου η "κυρία" αυτή, έδινε για πολλοστή φορά "ρεσιτάλ" παρανοϊκότητας...

"Καλά, δεν ντρέπεστε να φέρεστε έτσι στα παιδιά σας;", της φώναξα κάποια στιγμή. "Ντροπή σας!"
Απευθύνθηκα κατόπιν σε κάποια άλλη κυρία από άλλο, γειτονικό διαμέρισμα, που βγήκε στο μεταξύ κι αυτή στο παράθυρο από τις φωνές να δει τί γίνεται.

"Καλά, δεν ακούτε τόσον καιρό τί γίνετε;", της λέω. Με κοίταξε με μια εμφανή έκφραση φόβου, μπήκε ξανά μέσα και έκλεισε και τα παντζούρια...

Εν τω μεταξύ, η "κυρία"(δασκάλα γαλλικών, παρακαλώ!) βγήκε να δει ποιός της απηύθυνε τον λόγο. Με κοίταξε με ένα ηλίθιο βλέμμα, δίχως να πει κουβέντα. "Θα σας καταγγείλω στο Χαμόγελο του Παιδιού", την απείλησα. Κι εκείνη, δίχως να πει τίποτα, μπήκε ξανά μέσα. Λίγο μετά όμως, βγήκε στο ίδιο μπαλκόνι, μαινόμενος, ο σύζυγος. Άκουσα τα "εξ αμάξης"! Νταλικέρης να ήταν, πιο καλά θα μου είχε μιλήσει. Και δεν στάθηκε μόνο σ' αυτό.

Μέσα σε ένα λεπτό, παρέα με τον μεγάλο του γιό(περί τα 20), ήρθαν στην πολυκατοικία μας και χτυπώντας με δύναμη και απίστευτα νεύρα την εξώπορτά της, απαιτούσαν να μπουν μέσα. Έτυχε εκείνη την ώρα να βρίσκονται στην είσοδο συγκεντρωμένοι όλοι οι ένοικοι και οι ιδιοκτήτες της οικοδομής(μεταξύ των οποίων και η μητέρα μου), σε κάποια από τις τακτικές συναντήσεις τους, για θέματα της πολυκατοικίας.

Του ανοίξανε την πόρτα, έντρομοι. "Πού είναι αυτός ο μαλάκας να τον εσκίσω; Πού μένει; Πείτε μου! Πού είναι ο μαλάκας;!", τους απείλησε.

Για να μην μακρυγορώ, τον απέτρεψαν από το να ανέβει επάνω, έφυγαν τελικά, αλλά εκείνος απτόητος, έστειλε την αστυνομία!

Τελικά, δεν δόθηκε συνέχεια -αν και εκλήθην σε κάποιο Αστυνομικό Τμήμα...(βρέθηκα να απολογούμαι κι από πάνω...)

Τελικά, έκανα την καταγγελία μου στο "Χαμόγελο του παιδιού", αλλά μετά από το μίσος που αντιμετώπισα και παρότι είχα κάθε διάθεση αρχικά να την κάνω επωνύμως, επέλεξα την ανωνυμία...

Δεν έμαθα ποτέ αν τελικά επενέβη ο εν λόγω σύλλογος.

harrygrath said...

Εχω μπει στο πνευμα της Αμερικα...

Στα 200 σχολια πρεπει να λειτουργει κοφτης...

Παμε γι' αλλο ποστ.

Αμα κλαφτουμε θα ξανανοιξει το ντονκατ ?

sadosadist said...

"Ο θάνατος του συγγραφέα"

Ένα αίτημα του μεταμοντερνισμού - όπως και πολλοί άλλοι θάνατοι(του καλλιτέχνη,της ιστορίας κλπ) μου έγιναν μόδα εκεί γύρω στα τέλη του 20ου.

Είναι σα να λες ο θάνατος του μάγειρα ενώ όλοι συνεχίζουν να πεινάνε. Οπότε σκοτώνεις τον μάγειρα, δεν επιτρέπεις σε κανέναν να ξαναμαγειρέψει αλλά δεν απαγορεύεις την πείνα. Άρα ή τρως ωμό φαγητό ή δεν τρως τίποτα ποτέ ξανά και ταυτόχρονα πιστεύεις πως είσαι υγιέστατος και ακμαίος.

Θεωρίες!!!

Όλα αυτα θα είχαν νόημα μόνο μια στιγμή πριν από τον ολοσχερή αφανισμό της ανθρωπότητας. ΤΟΝ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟ, όχι τον τυχαίο. Αν θέλουμε να βαδίσουμε προς τα εκεί οκ. Μπορούμε να εφεύρουμε την καταστροφή και έχουμε και ισχυρά εργαλεία στο οπλοστάσιό μας για να το καταφέρουμε. Μην πάει το μυαλό σας σε περίτεχνα όπλα κλπ. Αρκούν δυο παμπάλαια: Η ΛΕΞΗ ΚΑΙ Η ΕΙΚΟΝΑ.

Το μεγάλο κέρδος από τον μεταμοντερνισμό είναι ότι ενώ συνειδητά ακύρωσε τις σημασίες των δύο αυτών σημείων εν αγνοία του καθάρισε το τοπίο.

Έλεγα σε κάποια εγκαίνια πρόσφατα σε οσφυοκάμπτες φίλους ( ίσως να ήταν και οι φίλοι της athanasia :-)) ) ότι μου κάνει τον τελευταίο καιρό όλο και πιο πολύ εντύπωση πως και αυτή η τέχνη που παράγουμε τώρα δεν ήταν η τέχνη που παρήγαγε η εποχή του διαφωτισμού.

Με κοιτούσαν όλοι με τα μάτια του βοιδομάτη και δυο τρεις με ρώτησαν πόσα κουμπιά είχα κατεβάσει!

Εγώ ... απτόητος... ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ένα πράγμα (δηλαδή πλήρως χαρούμενος που ο διαφωτισμένος ανθρωπισμός μου αποδεινύεται παντελώς άχρηστος - fantomas KAI ΕΠΩΝΥΜΗ ΝΑ ΤΗΝ ΕΚΑΝΕς ΤΗΝ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΟΤΑΝ - ΔΕΣ ΤΙ ΕΚΑΝΑΝ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΜΑΝΑ ΠΟΥ ΕΞΕΔΙΔΕ ΤΗΝ ΚΟΡΗ ΤΗς ΚΑΙ ΤΟΝ ΓΙΟ ΤΗς- ΤΙΠΟΤΑ...-ΕΝΩ ΗΤΑΝ ΕΝΗΜΕΡΟΙ).

Για μένα όσο περνά ο καιρός και η έννοια της χρησιμότητας καθίσταται όλο και πιο ισχυρή.

Αν οι καλλιτέχνες ευνουχίσουν τον εγκέφαλό τους και πάψουν να δημιουργούν ή δημιουργούν ''αναιτιολόγητες καταστροφές''είναι σίγουρο (όπως το βλέπουμε όλο και πιο πολύ να συμβαίνει γύρω μας) ότι αυτό τον ρόλο θα τον παίξει η αγορά.

ΛΕς κάποια στιγμή: α... να πάρω αυτό το βιβλίο και να το διαβάσω. Το διαβάζεις και λοιπόν; Προβλέψιμο. Να πάω σε αυτή την έκθεση. Πας. ΚΑΙ ΛΟΙΠΟΝ; αντε το πολύ πολύ να σου κάτσει κανα γκομενικό. Να ΑΓΟΡΆΣΩ ΑΥΤΌ ΤΟ CD. To αγοράζεις και βρίζεις τον εαυτό σου που δεν χάλασες τα ίδια λεφτά για κομμωτήριο. Να αγοράσω ή να νοικιάσω αυτό το dvd. Σας μιλώ ειλικρινά δεν έχω αποσώσει τον τελευταίο καιρό να δω ένα dvd μέχρι τέλους γιατί με πιάνει νύστα ή αν έχω παρέα (πιστός στο συλλογικό νεορομαντικό παρεουλίστικο πνεύμα των καιρών μας)το γυρίζουμε αμέσως στο αχβαχ το μουσουκάνωμάνα μου. Ναι. Να πιάνει η άκρη του ματιού σου μεταξύ τετραποδικής ή ιεραποστολικού πλάνα από το SAVE PRIVATE RYAN και στο τέλος να πηγαίνεις στο μπάνιο και να κοιτάς στον καθρέφτη μπας κι έβγαλλες κανα ιδιότυπο μουστάκι γιατί κατά την διάρκεια απέδρασαν από το μεταιχμιακό σου προς τα πάνω πλάνα από την ΠΤΩΣΗ!

:-)))

ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΤΕΧΝΗ ΕΙΝΑΙ Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ.

Γι' αυτό ψοφάνε όλοι. Άστε τους να λένε.

sadosadist said...

1) Για όλα φταίει ο TraumMeister !!!

:-)))

---------------------------


2) @Manos Bairaktaris

Η επαλήθευση ενός πειράματος όσο τυχαίες κι αν είναι οι συνιστώσες του, δεν είναι ντετερμινισμός;

Άσε που στον ΜΑΓΟ του λες: ΞΑΝΑΚΑΝΤΟ!

επίσης:

Το μόνο απ' όλα τα πιθανά, που θα συμβεί θα είναι ... ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ. Τίποτα άλλο.

:-)))

Kαπα said...

Η εσκεμμένη ανωνυμία ως... φύλλο συκής



Εκπρόσωπος του πρωθυπουργου δίνει το επίμαχο dvd και επικαλείται το... δημιοσιογραφικό απόρρητο!!!

Δεν ξέρει ότι αυτό αίρεται όταν συνδέεται με ενδεχόμενο δόλο και εγκληματικές ενέργειες, και πολυ περισσότερο όταν σχετίζεται με δυο εξακριβωμένες απόπειρες αυτοκτονίας;;;;;;

Αν ο δημοσιογράφος είχε βρει το δισκάκι (που έδωσε στον κο Ανδριανό) στα σκουπίδια ή τυχαία στο δρόμο ή παρατημένο στο γραφείο του, τότε δεν θα είχε να φοβηθεί τίποτε, ενώ τώρα (που ξέρει ποιος του το έδωσε) ροκανίζει το χρόνο καλυπτόμενος πίσω από ένα διάτρητο "δημοσιογραφικό απόρρητο".

Εδώ, η εσκεμμένη ανωνυμία ούτε δόξα διεκδικεί, ούτε υστεροφημία.

Απλώς προσποιείται το φύλλο συκής, την ώρα που ο κόσμος το έχει τούμπανο...

[μάλλον είμαι εκτός θέματος]

Με εκτίμηση

Κάπα

gnik said...

Θα μπορούσε να μου πει κάποιος τι διαφορετικό είχε το doncat που τρώγεστε να ξανανοίξει.
Μήπως έχε κόφτη στα 200 που θέλει ο Harry ?
Μήπως εδώ όλοι δεν εκφράζουν την άποψη τους όπως θέλουν?
Μήπως τα θέματα δεν καλύπτονται από όλες τις πιθανές & απίθανες πλευρές?
Τι θέλετε να βάλετε τον άνθρωπο να κοιτάει όλη την ημέρα δύο οθόνες & να ανεβάζει σχόλια? (Μήπως & τώρα αυτό δεν κάνει με εμάς που έχει μπλέξει)
Δεν πρέπει να του αφήσουμε λίγο χρόνο να κάνει & κάτι άλλο, ίσως να τελειώσει κάποιο νέο βιβλίο ή τέλος πάντων ότι άλλο του αρέσει.
Από ότι είδα οι περισσότεροι στα δικά σας blog ανεβάζετε θέματα μια φορά κάθε …..
Εδώ ούτε γάλα Δέλτα να ήταν στις 3 ημέρες νέο post.
Καλά λέει & ο ίδιος ‘ Εδώ – εδώ στο τεχνολογικό’

harrygrath said...

Σωστος ο παραλληλισμος ποστ & γαλακτος.

Ηδη το φρεσκο γαλα στις 2 ημερες χανει το αρωμα...

Ο παλιος συνδυασμος πολιτικου & τεχνολογικου μπλογκ ηταν τελειος.

Τωρα επιασε τον Δημου αρβανιτικο πεισμα & ανοιξε μονο το ενα...

Το τεχνολογικο απο τη φυση του δεν χρειαζεται μοντερεσι,ειναι ενα φορουμ...αδιαλειπτο,σαν τον ...ελληνισμο...

Antonios Liolios said...

Για τον ανώνυμο Πιτσιρίκο ένα άρθρο από την Ελευθεροτυπία.

Αναδημοσιεύω

"Γίναμε θιασώτες της γραφής του. Γελάγαμε με τον πηγαίο σουρεαλισμό του που μπέρδευε πρόσωπα και καταστάσεις στις πιο απίθανες συμπλοκές, συμμαχίες και στάσεις.

.........

Και καθόλου δεν μας ενοχλούσε η άμυνα του ψευδωνύμου, αφού διαφύλαττε με πλήρη ανιδιοτέλεια το μοναδικά «ανίερο».

............

Μετά ο «Πιτσιρίκος» ανακάλυψε τη θελκτική όψη της εξουσίας. Γνωρίστηκε με μια δημοσιογραφική μερίδα, άρχισε να διαφημίζει το έντυπο που ευφυώς τον αναδημοσίευε, να βγαίνει τηλεφωνικώς σε ραδιοσταθμό και να διαβάζει τα κείμενά του, να γίνεται ένας παραγοντίσκος της ελληνικής μπλογκόσφαιρας. Αρχισε να λύνει και να δένει σαν κι άλλους πολλούς που μεθούν με την επιτυχία τους και την εκμεταλλεύονται προς ίδιον όφελος. Μ' αυτά και μ' αυτά απέδειξε πως το μέσον του ήταν απλά το «μέσον».

...........

Τι κρίμα! Ο «Πιτσιρίκος» ενηλικιώθηκε.
"

Όλο το άρθρο εδώ. Φοβάμαι πως η αρθρογράφος έχει εν μέρει δίκιο. Κρίμα.....

harrygrath said...

Παραφραζοντας τον μεγαλό Ρηγκαν,

" οταν οι "δ/γραφοι " της "Ε" σε κριτικαρουν,βρισκεσαι στο σωστο δρομο "...

Kαπα said...

Ο/Η Antonios Liolios είπε...
Για τον ανώνυμο Πιτσιρίκο ένα άρθρο από την Ελευθεροτυπία.
-------------------

Φίλτατε και αγαπητέ Αντώνη,

Θυμαμαι η Παράγραφος μου είχε μιλησει για το άρθρο της εν λόγω κυρίας. Ο Πιτσιρίκος είχε δώσει απάντηση, της ζήτησε εξηγήσεις και εκείνη περί άλλων ετύρβαζε...

Κακία ήταν το δήθεν άρθρο και μάλιστα από έναν άνθρωπο που δεν είχε συνηθίσει τους γύρω του με... καλοήθεια...

Δεν ξέρω αν ζήτησε συγγνώμη, γιατί θα έπρεπε.

Την επομένη μέρα η Παράγραφος επικοινώνησε με τον Πιτσιρίκο (με ιμέιλ) του συμπαράστάθηκε, εκείνος είπε ότι πικράθηκε πάρα πολυ με τις συκοφαντίες, αλλα΄τι να έκανε; Από ποιον να βρει δίκιο ένας... ανώνυμος;

Με ιδιαίτερη εκτίμηση

Κάπα

EnPlw said...

η "διαβαθμιση" της ταυτοτητας καθε χρηστη, σχετιζεται αμεσα με το σκοπο χρησης του διαδικτυου (εμπορικες συναλλαγες, υπηρεσιες, fora k.a.)

αν περιοριστουμε στα καθ υμας (blogging),
ειναι γεγονος οτι η ανωνυμια δυσχεραινει την επικοινωνια.
ταυτοχρονα ομως διευκολυνει την ελευθερια της εκφρασης, αρκει να τηρουνται οι οροι επικοινωνιας που θετει o blogger ή-και η δυναμικη του ιδιου του διαλογου. αλλωστε η προσωπικη ευθυνη δεν συνδεεται αποκλειστικα με το δελτιο ταυτοτητας.

gnik said...

Έχει ώρα να εμφανιστεί το αφεντικό
Μάλλον το έχει στο ροδοκοκκίνισμα και είναι έτοιμος να το σερβίρει
(post)

gnik said...

Η Μερόπη θα το σκεφτεί το blogging.
Πέρασε ο Harry απο εκεί........

tassos georgakopoulos said...

sadosadist είπε... Το μεγάλο κέρδος από τον μεταμοντερνισμό είναι ότι ενώ συνειδητά ακύρωσε τις σημασίες των δύο αυτών σημείων εν αγνοία του καθάρισε το τοπίο..............

μεγάλε μέσα είσαι!!!

Άσε που δεν είμαι και σίγουρος οτι δεν είμαστε κατά βάθος στα περισσότερα πεδία στο μοντέρνο ακόμα.

Και μια απορία επειδή μένω 7 χρόνια πια στην επαρχία τι σημαινει

πόσα κουμπιά είχα κατεβάσει??

gerasimos74 said...

harrygrath said...
"Αμα κλαφτουμε θα ξανανοιξει το ντονκατ ?"

-----------------------------------

Μα φίλε harry, ξανάνοιξε & το γιοτράζουμε με τόσους & τόσους παλιούς & καλούς φίλους του...

Manos Bairaktaris said...

Όσον αφορά το moderation αυτού του blog, πιστεύω ότι ο κ.Δήμου, όχι μόνο έχει το δικαίωμα, αλλά και την υποχρέωση να ελέγχει τι δημοσιεύεται και τι όχι.
Εξηγούμαι:
Είναι δικαίωμα του κάθε blogger, να αφήσει πλήρως ελεύθερο ή να ελέγχει τις δημοσιεύσεις στο ιστολόγιό του. Αυτή η επιλογή, καθώς και άλλες, ορίζουν τον χαρακτήρα του blog.
Στην περίπτωση του κ.Δήμου, το ύφος και η παρουσία με την οποία έχει προσδιορίσει την προσωπικότητά του όλα τα χρόνια της ζωής του, επιβάλλουν τον αποκλεισμό από τις δημοσιεύσεις στο ιστολόγιό του κάθε τι που θα παραβιάσει τις όποιες αρχές αυτός πρεσβεύει.
Κατά καιρούς του έχει ζητηθεί να ξανανοίξει το doncat ή και το παλαιότερο nikosdimou, χωρίς moderation, προκειμένου να μειωθεί ο χρόνος και η καταπόνηση που απαιτούνται.
Η γνώμη μου είναι ότι καλύτερα να μην ξανανοίξει κανένα άλλο blog, παρά να τα αφήσει βορά στον κάθε προβληματικό και να χαλάσει την πολύ όμορφη εικόνα που έχουν.
Έχω έρθει λίγο καθυστερημένα στο χώρο των ιστολογίων και δεν συμμετείχα στα παλαιότερα του κ.Δήμου. Όμως, όταν τα διαβάζω, απολαμβάνω την ποιότητα των δημοσιυεύσεων και των αντιπαραθέσεων. Κάτι που πιθανόν θα χανόταν αν παρεμβάλλονταν υβριστικά σχόλια.
Αν ο κ.Δήμου ήθελε να πειραματιστεί με ένα ελεύθερο blog, θα μπορούσε να το κάνει ανώνυμα. Και πάλι θα μπορούσε να θέτει θέματα με την ποιότητα που τον χαρακτηρίζουν (κι ας τον "προσδιορίζουν"), αλλά θα ήταν πιο τίμιο απέναντι σε όλους εμάς που τον έχουμε εκτιμήσει όλα αυτά τα χρόνια από το έργο του. Περισσότερο θα ήταν τίμιος απέναντι στον εαυτό του.

Αυτές οι απόψεις δεν περιορίζονται στον κ.Δήμου. Επεκτείνονται στον κάθε "επώνυμο" που έχει προσδιορίσει την παρουσία του και την έχει ταυτίσει με το όνομά του.
Για τους υπόλοιπους (εμάς) η επιλογή μεταξύ επώνυμου ή ανώνυμου και ελεύθερου ή ελεγχόμενου ιστολογίου είναι πιο εύκολη.

Nikos Dimou said...

gnik said...
Έχει ώρα να εμφανιστεί το αφεντικό
Μάλλον το έχει στο ροδοκοκκίνισμα και είναι έτοιμος να το σερβίρει
(post)

-------------------------------

Μπα - έδινε μία συνένετευξη όπου επί πέντε ώρες τον πυροβολούσαν τρεις...

Προσπαθεί τώρα να συνέλθει.

Nikos Dimou said...

Ο Πιτσιρίκος εισπράττει το τίμημα της επιτυχίας του και της επιτυχίας του Lifo. Δεν είδα πουθενά κάποιο από τα συμπτώματα που αναφέρει το άρθρο.

harrygrath said...

Σαββατο & αποβραδο...

Εμεις τα γερόντια ( gerund )
τη βγαζουμε μπροστα στο τζακι...

Η αξια του καθενα φαινεται στη κοντρα.Στο μονολογο ολοι ωραιοι βγαινουν.

Παντως τα γεροντια της Τραπεζας Πειραια ηταν η Διαφημιση της Χρονιάς...

Kαπα said...

Ο/Η Nikos Dimou είπε...

Μπα - έδινε μία συνένετευξη όπου επί πέντε ώρες τον πυροβολούσαν τρεις...

Προσπαθεί τώρα να συνέλθει.
----------------------

Οταν μπορέσετε, πολύ θα θέλαμε να μάθουμε λεπτομέρειες.

Με εκτίμηση

Κάπα

χρόνια πολλά said...

Μακάρι να μπορούσαμε και να είχαμε πετύχει.

GLOB said...

gnik said...
Η Μερόπη θα το σκεφτεί το blogging.
Πέρασε ο Harry απο εκεί........

------------------------------
Θα σκεφτεί επίσης και την υποδούλωση των Τούρκων.

paok said...

Αν οραματιστούμε τη δικτατορία του δικτάτορα παπαδόπουλου και ένα ελεύθερο διαδίκτυο να μεταφέρει στο εξωτερικό τις υπερπολύτιμες πληροφορίες εσωτερικής καταστάσεως τότε μπορούμε να πούμε ότι οι έλληνες μπλογκίστες θα έπαιρναν τη θέση που δικαιωματικά και απρόκλητα που λέμε τους ανήκει και θα καταλάμβαναν τα ανάκλιντρα στην πρώτη σειρά στο συνέδριο του λαϊκού ορθόδοξου συναγερμού. Θα είχε η εθνική κυβέρνηση δύο εχθρούς να πολεμήσει: τον εσωτερικό (διαδικτυοκομουνισμόν στις πτυχές του: νορτονικόν, αβαστεακόν, αντιβαϊρικόν ρουτερικόν μη φαϊργουολικόν) και τον εξωτερικό (Άραβες επενδυτές). Εις apaitoumesyntagma.blogspot.com θα εδιαδήλωναν αβαταρανεμίζοντες τα πράσινα και τα μαύρα βαμβακερά βρακάκια της Αμαλίας τ' Όθωνα του επάρατου. Ένα ΔΕΝ πράσινο και ένα ΞΕΧΝΩ αραχνοΰφαντο μαύρο.

Periclis said...

Αναρωτιόμουν αν θα είχα να πω κάτι για αυτό το θέμα που να μην είναι μια κοινοτυπία, αν είχα κάτι να πω για μια ζώσα πραγματικότητα που μου φαινόταν τόσο απλή και αυτονόητη. Μετά σκέφθηκα ότι για κάτι που μπορώ να το προσεγγίσω από την προσωπική εμπειρία δεν χρειάζεται καμιά θεωρητικολογία. Και τότε ανακάλυψα ότι θα μπορούσα να διηγηθώ… την μισή ζωή μου, από μια ορισμένη οπτική της τουλάχιστον, κάτι που δεν θα ήταν δυνατόν φυσικά.

Κατ’αρχήν μιλάμε για ανωνυμία ή για ψευδωνυμία; Δηλαδή οι συγγραφείς που όλη τους τη ζωή γράφουν με ψευδώνυμο, είναι ανώνυμοι. Κάποιες εποχές γυναίκες γίναν πολύ γνωστές με ανδρικά ονόματα. Και αν το όνομα του Ηρόδοτου είναι και αυτό ένα ψευδώνυμο. Ανώνυμο μπορεί να χαρακτηρισθεί κάτι που είναι μικρού μεγέθους, συμβαίνει σπάνια ή μια φορά μόνο και είναι γραμμένο «ουδέτερα». Αλλού γράφω με άλλο ψευδώνυμο το οποίο προέρχεται από τα αρχικά του αληθινού μου ονόματος. Μέσω αυτού μπορώ εύκολα να εντοπισθώ και δεν θα το ήθελα. Σήμερα το θεωρώ λάθος. Το χρησιμοποιώ από την εποχή που προσελήφθηκα για πρώτη φορά σε μια φιλόδοξη εταιρία πληροφορικής και ήταν το user name μου για να κάνω login στον NOVEL Netware server. Ποιος τα θυμάται πια αυτά! Από τη άλλη τότε (τέλη δεκαετίας 80) ότι δημοσίευα, άρθρο σε περιοδικό ή software, ήθελα να είχε το όνομά μου. Και στη περίπτωση του software είχε ακόμη και το τηλέφωνό μου. Οι λόγοι ήταν και επαγγελματικοί. Άλλωστε ο επεξεργαστής κειμένου που είχα τότε φτιάξει ήταν ένα από τα τεκμήρια ικανότητας για να προσληφθώ στη συγκεκριμένη εταιρία. Και πριν, τα επώνυμα άρθρα μου σε περιοδικά ήταν ένας από τους βασικούς λόγους για να προσληφθώ σε μια άλλη στο χώρο της ιδιωτικής εκπαίδευσης.

Και συνέχισα έτσι. Ότι προγράμματα δημοσίευσα από τότε, στο Internet πλέον, και με δικό μου site, να τα υπογράφω με το όνομά μου. Θεωρούσα ότι κάτι είχα να ωφεληθώ από αυτό.

Το πρώτο πρόγραμμα, ο επεξεργαστής κειμένου σε DOS, είχε επιτυχία αν και κοπιάροταν από χέρι σε χέρι, από την χρήση που του έκαναν οι γνωστοί στο χώρο της πληροφορικής αλλά και από τα τηλέφωνα που δεχόμουν. Περισσότερες λεπτομέρειες δεν γνώριζα για την διάδοσή του.

Αλλά από το 1995 δημοσίευσα κάτι άλλο, στο Ιnternet πλέον απευθείας. Ένα πολύ απλό πρόγραμμα αρχικά, καθώς το εκτιμώ με την εκ των υστέρων σημερινή μου γνώση, που τελικά μέσα από τα χρόνια μεγάλωσε, σαν ένα μικρό παιδί, και εξελίχθηκε σε κάτι αρκετά πιο περίπλοκο. Το υπέγραψα με το όνομά του. Και είμαι σε θέση να γνωρίζω σήμερα επακριβώς ότι ενώ εγώ έχω πεισθεί για την χρησιμότητά του και το χρησιμοποιώ κατά κόρον σαν φυσική μου επέκταση, οι «υπόλοιποι» δεν πείσθηκαν. Δεν είχε μεγάλη επιτυχία παρόλο που έχει λίγους πιστούς. Αυτό βέβαια μπορώ να το εξηγήσω.

Τον τελευταίο χρόνο δημοσίευσα κάτι άλλο που έχει αρκετά μεγάλη επιτυχία η οποία σιγά-σιγά διογκώνεται σε βαθμό να μην την επιθυμώ κιόλας καθώς δεν ξέρω αν ο φθηνός λογαριασμός σε εταιρία Host που έχω θα μπορέσει να αντέξει το bandwidth, ειδικά αν γίνει μεγαλύτερη η διάδοσή του στο εξωτερικό. Αυτό όμως το υπέγραψα μόνο με τα αρχικά μου (όπως και το 1988) και γενικά θα προτιμούσα να ακολουθήσω την Ιντερνετική συνήθεια να γίνω «γνωστός» μόνο μέσω ψευδώνυμου. Προτιμώ να δημιουργήσω μια δική μου δικτυακή ταυτότητα. Και φυσικά σήμερα δεν έχω να αποδείξω τίποτα σε κανένα. Δεν με ενδιαφέρει κατ’αρχήν η όποια επαγγελματική πλευρά θα μπορούσε να είχε αυτό, όχι τουλάχιστον με τον παλιό τρόπο, απλά προς στιγμήν απολαμβάνω την επιτυχία του προγράμματος, το ενδιαφέρον των χρηστών του, το ότι το βάζουν στη ζωή τους κτλ. Και παρακολουθώ να συμβαίνει κάτι που ήθελα να μου συμβεί και αναρωτιέμαι σε τι θα μπορούσε να εξελιχθεί - σε κάτι ακόμη πιο ενδιαφέρον ελπίζω.

Από την άλλη με ενδιαφέρει η δικτυακή μου ταυτότητα, σε έναν άνθρωπο που μπορώ να πλάσω μακριά από τις μικρότητες της καθημερινότητας και την ίδια στιγμή, φυσικά, όταν μιλούμε για κρίσιμα θέματα να αισθανθώ όσο γίνεται ασφαλής ότι δεν θα μου έρθει κάποια μήνυση από το πουθενά. Δεν έχω να κερδίσω τίποτα από την επωνυμία μου αλλά αντίθετα αισθάνομαι ότι έχω να ωφεληθώ από την ψευδωνυμία μου, από τον ιδεατό μου εαυτό που δημιουργώ και μπορώ να τον ζω κάνοντας ένα άλμα, τολμώντας να τον προβάλλω στο σήμερα, να τον ζήσω, να τον αναπτύξω χωρίς τους φυσικούς περιορισμούς και τις δυσκολίες της καθημερινότητας όπου ναι μεν το πνεύμα είναι πρόθυμο αλλά δυστυχώς η σάρκα με τις προαιώνιες συνήθειές της, που δύσκολα ξεμαθαίνει και δύσκολα μαθαίνει, αποδεικνύεται αδύναμη. Αλλά το όραμα αξίζει να αναπτυχθεί ούτως ή άλλως.

Αληθινά είμαι ένας σκύλος και κανείς δεν το ξέρει, αλλά που κάνει κάθε προσπάθεια να φανταστεί τον εαυτό του ως άνθρωπο, που ζει μια πραγματική ζωή ως ένας άνθρωπος που ευκολότερα μπορεί να πλάσει (έστω και χωρίς φυσική παρουσία) καθώς γίνεται αποδεκτός ως τέτοιος και που του επιτρέπεται να ξέρει εμπειρικά πλέον πως είναι να είσαι ένας και πως μπορείς να γίνεις ένας, αυτός που θα ήθελες να είσαι.

Αυτό, νομίζω, είναι η ελευθερία της έκφρασης. Μια αναζήτηση, μια προβολή του επιθυμητού μέλλοντος στο παρόν. Μια βασική ανάγκη. Και κάποια μέσα, και κάποια εργαλεία την διευκολύνουν.

Nikos Dimou said...

Καλημέρα!

Μακρύ αλλά πολύ ενδιαφέρον το σχόλιο του periclis. Δίναι μία άλλη οπτική γωνία που δεν είχαμ θίξει ως τώρα.

giant13 said...

Καλημέρα και Χρόνια Πολλά στους Φώτηδες, Φωτεινές, Φανούλες Ιορδάνηδες.

Το σωστό να λέγεται said...

Καλή Χρονιά,
Ποτέ δεν είναι αργά για ευχές.
Να και ένα ακόμα πλεονέκτημα της ανωνυμίας, το ότι δεν χρειάζεται να αλλάξεις τις προτεραιότητες στην ιδιωτική σου ζωή για χάρη των «κοινωνικών υποχρεώσεων» των blogs. Σε τελική ανάλυση πόσα emails μπορεί να απαντήσει κάποιος αν όλοι στο blog ήταν επώνυμοι φίλοι και πόσες δικαιολογίες θα έπρεπε να βρεθούν για να αποφευχθούν μερικές εκατοντάδες προσκλήσεις για προσωπική συνάντηση μεταξύ τόσο καλών φίλων;
Η επιτυχία του Internet και η παγκοσμιοποίηση του απαιτεί ανωνυμία για τους περισσότερους.
Όχι τίποτε άλλο για να μην χρειαστούμε να προσλάβουμε τον Χαρρύλαο για το fun club email and publicity agent!

«Ανωνυμία με αξιοπρέπεια και επωνυμία με μετριοφροσύνη» © A.P.

Υπήρχε μια εποχή που για να συμμετάσχεις σε ένα δίχτυο όχι μόνο επώνυμος πρέπει να ήσουν αλλά και να έδινες το τηλέφωνό σου για εξακρίβωση.
Πολλές φορές χρειαζόταν η προσωπική συνάντηση κάθε μήνα ή και πιο συχνά σε ένα user group meeting σαν μέλος της ομάδας πια. Φυσικά αυτή η ομάδα γινόταν αργά ή γρήγορα ένα κλειστό κύκλωμα που υποστήριζε με φανατισμό την δική τους μάρκα κομπιούτερ και ομάδα users με αποκλεισμό όλων των άλλων.

Αυτά γίνονταν πριν από μια εικοσαετία, όταν η πλειοψηφία της εδώ παρέας μάθαιναν εκείνο το βάσανο, την προπαίδεια, κάποιοι άλλοι με ευχαρίστηση μέχρι ... τελικής εξάντλησης μάθαιναν εκείνο το βάσανο, το προ-ίντερνετ, τα bulletin boards.
Μια επικοινωνία μεταξύ υπολογιστών με ταχύτητα 30 λέξεων το δευτερόλεπτο. (300 baud).
Υπήρχε τότε στην «χώρα της επαγγελίας» το idiot-iko CompuServe (CIS) με τηλεφωνικά κέντρα σ’ όλη την χώρα που κόστιζε μια περιουσία,σύνδεση σε κόστος ανά λεπτό, και υπήρχαν τα bulletin boards, δηλαδή ερασιτεχνικοί, σχεδόν πειρατικοί, τοπικοί κομπιουτεροσταθμοί.
Οι ιδιοκτήτες τους, οι sysops, ξόδευαν μια περιουσία, όπως και οι Έλληνες τότε στα αυτοκίνητά τους, για το χόμπι τους. Ανέβαζαν τον σταθμό τους μετά την δουλειά μέχρι πολύ αργά το βράδυ.
Οι users μ’ ένα PC ή μη και ένα modem προσπαθούσαν κατευθείαν, χωρίς provider και τεχνική υποστήριξη, μέσω πολλαπλών τηλεφωνικών κλήσεων να συνδεθούν και να γίνουν μέλη στα πιο επιτυχημένα Boards που εκείνη την εποχή ήταν πολύ λίγα. Στην πόλη της Νέας Υόρκης υπήρχαν λιγότεροι από μια ντουζίνα κομπιουτεροσταθμοί και φυσικά ο συναγωνισμός ήταν μεγάλος για την μία ελεύθερη από τις λίγες συνήθως τηλεφωνικές γραμμές του σταθμού.
Αν και είχαμε τηλεφωνικές κλήσεις από ερασιτέχνες του εξωτερικού οι περισσότεροι χρήστες (users) ήταν μια κλειστή παρέα με τα δικά τους συνθηματικά στα μηνύματα ή κλειστούς στο κοινό χώρους μέσα στον σταθμό, που χρειαζόταν «μέσο» (η στενή γνωριμία με τον sysop) για να αναβαθμιστεί κάποιος σε εκείνο το επίπεδο πρόσβασης (high access).

Αν και ήξερα καλά τον sysop-ιδιοκτήτη ενός από τα πιο δημοφιλή bulletin board, ένα καλόκαρδο πληθωρικό τύπο, αυτό το σχεδόν υποχρεωτικό περιβάλλον κλίκας και αναγκαστικής συμμόρφωσης μεταξύ των κομπιουτεράδων τότε ήταν και ο λόγος που αποχώρησα από το user group μαζί με την πραγματικότητα ότι έδινα πολύ περισσότερα απ’ ότι ελάμβανα για ένα χόμπι που είχε ήδη εξελιχθεί σε επάγγελμα με ολοένα αυξημένες υποχρεώσεις.

Άκης

Nikos Dimou said...

Α, τα παλιά BBS - τέλη δεκαετίας του 80, αρχές '90! Πολλά μάθαμε εκεί - αξίζει ένα ποστ κάποτε για αυτά...

Έχουμε τώρα νέο ποστ!

Yannis H said...

Το θέμα ήταν τις προηγούμενες μέρες στο μυαλό μου – ομολογώ ότι δεν τόλμησα να σχολιάσω γιατί έτσι και άρχιζα θα μου κάλυπτε όλο το χρόνο. Σαν σκέψη, κυρίως. Προφανώς, το θεωρώ πολύ σημαντικό.

Η γνώμη μου είναι ότι η ανωνυμία του διαδικτύου μοιάζει με τα γκράφιτι. Ένα μπλογκ ή μια σκέψη σε ένα φόρουμ, μοιάζει με μια φράση αναρχικού, κομματικοποιημένου, ρομαντικού, πάνω σε ένα τοίχο. Δημόσια φράση από ανώνυμο άνθρωπο (που συχνά, μάλιστα, υπογράφει: gate 4, zouzounaki, κτλ.) Στο διαδίκτυο βέβαια, έχουμε συζητήσεις, υπάρχει η δυνατότητα. Όσον αφορά την αρνητική πλευρά: τα λιβελογραφήματα είναι πιο θεσμικά (έχουν συγγραφέα), πιο οργανωμένα, πιο σχεδιασμένα. Τα τρολ είναι τυχαία, αυθόρμητα, έργα των ίδιων. Καταστροφολάγνοι. Τα τρολ μοιάζουν με φράση ‘το μ...ι της μάνας σου’ στον τοίχο του σπιτιού σου. Καθόλου συχνό φαινόμενο στην ‘αναλογική’ καθημερινότητα – άρα το διαδίκτυο, αφήνοντας ελεύθερο τον εαυτό μας μέσα από την ανωνυμία, αποκαλύπτει κάποιες πλευρές της φύσης μας.

Τώρα, για τις ρυθμίσεις: πιστεύω ότι το μεγάλο προσόν του διαδικτύου είναι πως είναι αυτο-ρυθμιζόμενο. Το ότι είναι το μόνο μέσο στον κόσμο που δεν ανήκει σε κανένα. Εδώ πιστεύω στην πρώτη διάταξη του αμερικανικού Συντάγματος για την ελευθερία της έκφρασης: The Congress shall make no law regarding the freedom of speech. Δεν θα υπάρχουν νόμοι – ακόμα και ένας νόμος που επιτρέπει, υπονοεί τη δυνατότητα απαγόρευσης.

Και η ανωνυμία στο διαδίκτυο, που τη θεωρώ τεράστιο προσόν, ακριβώς λόγω του ότι μας απελευθερώνει, μας ψυχοθεραπεύει, μας βάζει σε ρόλους που δεν θα μπορούσαμε να έχουμε εύκολα στην «αληθινή» ζωή, μας δίνει τρόπο να πούμε πράγματα που λόγω της "κεκτημένης ταχύτητας" της επωνυμίας δεν θα μπορούσαμε να πούμε έστω κι εδώ, μπορεί να έχει το αποτέλεσμα της Παράγραφος όπως πολύ ανθρώπινα περιέγραψε ο Κάππα, ή το αποτέλεσμα του χειρότερου Τρολ. Με όλα (μα όλα) τα ενδιάμεσα. Εξαρτάται από τον άνθρωπο, την παιδεία του, τα απωθημένα του, την ιδιοσυγκρασία του, κοκ.

Σε τελευταία ανάλυση, οι συζητήσεις στο διαδίκτυο, ακριβώς λόγω της ανωνυμίας (αλλά και της ασφάλειας που δίνει η απόσταση) μου θυμίζουν συζήτηση εσωτερικών κόσμων. Θέλω να πω, τι θα γινόταν αν σε μια κοινωνία (και δη παγκόσμια) δεν συναναστρεφόμασταν σαν πραγματικά άτομα με υλική υπόσταση, αλλά σαν ψυχισμοί; Αν συνομιλούσαν οι εσωτερικοί μας κόσμοι χωρίς τους περιορισμούς που υπάρχουν στην πραγματική κοινωνία; Ε, ίσως κάτι τέτοιο συμβαίνει εδώ – και βγαίνει το καλύτερο, το χειρότερο, το μονομερές, η εμμονή, το άχτι, η διάθεση ‘δολοφονίας κατά συρροή’ άλλων ψυχισμών, κτλ.

Για τα τρολ: βέβαια, κανείς δεν ‘πεθαίνει’: ίσως είναι ένα video game με εικονικές δολοφονίες αλλά ...‘αληθινούς εχθρούς’.

Έγραψα πολλά, το θέμα το θεωρώ δαιδαλώδες και με αμέτρητες πλευρές. Και σίγουρα, δεν έπιασα κάποια που να μιλάει περισσότερο μέσα μου – όλες είναι ισοδύναμες.

Takis Alevantis said...

Είναι δυνατόν ένας ανώνυμος που διατηρεί μερικά υβριστικά ιστολόγια να έρχεται στο ιστολόγιο κάποιου που εχει αποτελέσει αντικείμενο των ύβρεών του και να δηλώνει «Ανωνυμία με αξιοπρέπεια και επωνυμία με μετριοφροσύνη». Αμ κατέβασε πρώτα τα υβριστικά ιστολόγια, ζήτησε συγνώμη και μετά δήλωσε ότι θές. Όχι όμως και τιμητής απο πάνω ... Αιδώς Αργείοι!

Αλλά είπαμε το πρόβλημα της ανωνυμίας είναι βασικά η ανωριμότητα. Ανεξάρτητα από τα περισπούδαχτα πλη ανώνυμα κηρύγματα των ανώνυμων ...

Το σωστό να λέγεται said...

Τάκη, αν και δεν σου πέφτει λόγος, μια και δεν είδα να σου έχει απονεμηθεί ο τίτλος της βασιλομήτορος του γάτου (smile βρε) θα απαντήσω γιατί πιστεύω το θέμα δίνει νέα διάσταση όχι μόνο στην επικοινωνιακή προσωπικότητα, και ικανότητα του Νίκου αλλά και στο τι σημαίνει ελευθερία λόγου σε μια Δημοκρατία και στο Ίντερνετ.

Ωριμότητα δεν είναι η αυτοεπίδειξη του status quo αλλά η υπέρβαση των ζωωδών ενστίκτων και της βίας.
"Πονάει δάκτυλο ... κόβει δάκτυλο ... άλλου".
Γνωρίζουμε ότι είναι παραδοσιακό στο τόπο της καταγωγής σου ότι όταν έχεις προσωπικές διαφορές με κάποιον συγχωριανό σου η εκδίκηση και η αντεκδίκηση πηγαίνει και έρχεται για γενιές ... τριάντα.
Είναι ανάγκη η νοοτροπία της κλειστής κοινωνίας σαν των Ζωνιανών, της βεντέτας τους, της καταφυγής στην βία για επίλυση των διαφορών τους και στην μαζική αποσιώπηση να ξεπερασθεί για το καλό των ίδιων των χωριανών.
Άνοιξε τους ορίζοντές σου, και άλλαξε νοοτροπία, πολιτισμένος Ευρωπαίος είναι πιο σημαντικό να είσαι στην ουσία παρά στο όνομα.
Δώσε το μήνυμά σου με περισσότερο χιούμορ και με λιγότερη κακία.
Αν είχα αποφασίσει να πάρω εκδίκηση Τάκη γιατί ζήτησες από το Google να κάνει delete μη υβριστικά σου μηνύματα στο blog μου θα το είχα κατορθώσει πολύ πιο χειρότερα από σένα αλλά με τι κόστος;
Την παραβίαση των δικών μου πιστεύω, να σε λογοκρίνω, να σε κάνω να χάσεις έστω και για λίγο χρόνο τα δικά σου δικαιώματα ελεύθερης έκφρασης;
Αναβάθμιση των «εχθροπραξιών» μέχρι «τελική εξόντωση» του εχθρού και του ίδιου του χαρακτήρα μας;

Έχω τέτοια εμμονή στο πιστεύω της ελευθερίας του λόγου για όλους και όχι μόνο μια κλίκα «φίλων», «συντρόφων» ή επωνύμων γιατί ο χειρότερος εχθρός της ανθρώπινης προόδου είναι η ασφυκτική συμπίεση, καλούπωμα και κομφορμισμός της ελεύθερης έκφρασης ιδεών.
Αυτές οι ιδέες και γνώμες που δεν βασίζονται βέβαια σε κάποια λογική και ανθρώπινη βάση αργά ή γρήγορα θα απομονωθούν ή θα γίνουν δικαιολογία για εκμετάλλευση από άλλους.
Οι δικτατορίες βρήκαν τροφή στην λογοκρισία αλλά και στην αποστροφή του λαού στην αυτοκαταστροφική αναρχία.

Τάκη, δεν είναι σωστό να συνεχισθεί εδώ αυτό το θέμα σε προσωπική βάση.
Μπορείς να μου γράψεις τις σκέψεις σου για το πρόσωπό μου στο blog μου, «Το αλώνι του Διγενή» και σου υπόσχομαι όχι μόνο δεν θα σβήσω τα μηνύματά σου αλλά φιλικά θα σου απαντήσω.

Θα πω τα εξής απευθυνόμενα σε όλους και πιστεύω ότι εκφράζει την απόλυτη πλειοψηφία εδώ:

Θέλουμε ...είναι απαραίτητο ... να έχουμε την ικανότητα να αποφασίζουμε εμείς και μόνο εμείς το αν και πότε από ανώνυμοι θα γίνουμε επώνυμοι και όχι γιατί υπάρχει μια γραφειοκρατική βία και λογοκρισία που βασικά έχει σκοπό την συνέχιση ενός μη δημοκρατικού κατεστημένου.
Η αποφυγή λογοκρισίας στους ανώνυμους σχολιαστές όχι μόνο είναι δημοκρατική αλλά άξια Παιδείας. Μαθαίνεις περισσότερα από τους ανώνυμους που έχουν την ελευθερία να εκφρασθούν παρά από εκείνους τους επώνυμους που αισθάνονται ότι πρέπει να συμμορφωθούν στο κοινωνικό τους περιβάλλον.

Άκης

Υ.Γ.
Δεν είμαι τιμητής κανενός άλλου.
Ο καθένας έχει την ευθύνη των πράξεών του.
Το χειρότερο και πιο ύπουλο είναι να κάνεις λογοκρισία στην ίδια σου την νόηση γιατί το απαίτησε άμεσα ή έμμεσα κάποιος άλλος γιατί "είναι για το συμφέρον σου".

Takis Alevantis said...

Τσ, τσ, τσ, ... πάλι κήρυγμα και μάλιστα χωρίς νόημα και ειρμό.
Προσωπικά δεν σχολίασα ούτε επειδή έχω προσωπικά με κάποιον, ούτε γιατί ανέλαβα χρέη ... βασιλομήτορος (αυτό που κολάει άραγε;). Απλώς θεώρησα αντιφατικό και παράλογο κάποιος ανώνυμος που διατηρεί ένα εν πολλοίς υβριστικό ιστολόγιο με τίτλο «Η Δυστυχία να είσαι Δήμου» να έρχεται στο ιστολόγιο του ίδιου του Ν. Δήμου και να κηρύττει «Ανωνυμία με αξιοπρέπεια και επωνυμία με μετριοφροσύνη». Εκτός κι αν, όπως λέει κι ο Ν. Δήμου στο τελευταίο του κείμενο στα ΕΠΙΚΑΙΡΑ, εγώ είμαι λάθος, και η λέξη αξιοπρέπεια έπαψε να σημαίνει αυτό που λένε τα λεξικά ...

Nikos Dimou said...

Τάκη να σου θυμίσω ένα ανέκδοτο.

Ο Γεώργιος Παπανδρέου αγόρευε στην Βουλή. Κάποιος βουλευτής φώναξε μία βαριά βρισιά. Ο Παπανδρέου σταμάτησε και ρώτησε: -Ποιος το είπε αυτό;

-Εγώ! απάντησε ο βουλευτής.

- Α, τότε δεν έχει σημασία, είπε ο Παπανδρέου και συνέχισε την αγόρευση.

Το σωστό να λέγεται said...

Εντάξει αν όπως λες δεν είσαι εσύ που σχολίασες επί προσωπικής βάσης τότε πρέπει να είναι το alter ego της Φρειδερίκης.
Λοιπόν queen Φρειδερίκη το blog μου δεν είναι υβριστικό αλλά χιουμοριστικό στην κριτική του.
Και ο Δήμου κάποτε κατηγορούνταν σαν αντιφατικός και παράλογος από τις βασιλομύτορες της εποχής εκείνης.

Κανείς άνθρωπος δεν είναι τέλειος και υπεράνω κριτικής, ιδιαίτερα καλόβουλης και χιουμοριστικής.
Η «αξιοπρέπεια» σαν τίτλος ευγένειας δεν έχει καμιά σημασία όταν δεν μπορείς να έχεις το δικαίωμα να αξιολογήσεις ένα δημόσιο πρόσωπο.
Να είσαι ένας αξιοπρεπής και «βούλωσε το για να μην βρεις τον μπελά σου πολίτης»;
Χαίρετε κύριε αξιοπρεπή νάνε.

Ο Νίκος Δήμου είναι ένα δημόσιο πρόσωπο και όχι μόνο κατ’ όνομα.
Αν δεν μπορεί κάποιο δημόσιο πρόσωπο να δεχθεί μια κριτική, να απαντήσει ή να αναθεωρήσει την στάση του τότε καλύτερα να προτιμήσει την ανωνυμία και το κόστος της. Γιατί και η ανωνυμία έχει κάποιο κόστος ή τουλάχιστον ένα opportunity cost.

Αλλά τι τα θες Φρειδερίκη είσαι πολύ πίσω στις εξελίξεις, πάντα ήσουν, μια και δεν υπάρχει πια ανωνυμία στην συγκεκριμένη περίπτωση για τον Νίκο.
Λοιπόν αυτή ήταν τελευταία απάντηση στην Φρειδερίκη επί του προσωπικού της θέματος που την καίει.
Evolution is a process that takes centuries for some species.

Άκης

Υ.Γ.
Φρειδερίκη,
Το "Αλώνι του Διγενή" είναι διαχρονικό, ελεύθερο λογοκρισίας τουλάχιστον από τον ιδιοκτήτη του (δεν ξέρω τι παράπονα θα κάνεις εσύ στην Google) και σε περιμένει.

Το σωστό να λέγεται said...

Νίκο αυτή η έλλειψη σημασίας στις λεπτομέρειες ήταν που έφαγε τον Γ. Παπανδρέου, ά ναι και ... η Φρειδερίκη.

Yellow Kid said...

Τί είδους έγγλημα υφήσταται οταν κάποιος σατυρίζει οπώς στην περίπτωση Τσιπρόπουλου με το blogme;
Παραδεχόμαστε δηλαδή πώς η σάτυρα είναι εγληματική πράξη;

Να το χοντρύνω και αλλο:

Τι έγκλημα κάνει ενας νεοναζί ή ενας παιδόφιλος που απλώς γράφει αλλά δεν πράττει;
(Πάρολλο που σιχαίνομαι τα μούτρα του Πλέυρη, προσπάθησα να υπερασπιστώ το δικαιωμα του να γραφει τις μπούρδες του.)
Προτροπή;
Ο.κ. το δέχομαι.
Αλλά αντί να μαζέψουνε τον κάθε τρελό φασίστα ή παιδόφιλο που γράφει, γιατί αντίθετα δεν εκπαιδέυουμε την κοινωνία μας να ξεχωρίζεικαι να κρίνει τι είναι σωστό και τι λάθος σε αυτά που διαβάζει;
Α, η απαγόρευση είναι πιό ευκολος τρόπος καταστολής απο την ενημερωση!

Για την ανωνυμία τώρα:

Πραγματικά ποίος είναι επωνυμος και ποιός ανώνυμος; Απο που το καθορίζουμε και τι σημασία έχει;

Το παραδειγμα του Μπάτμαν (ή του Ζορρό, αν είναι ποιο κοντά στην δική σου κουλτούρα) είναι χαρακτηριστικό. Με το αληθινό του όνοματεπόνυμο του Μπατμαν δηλαδή ως Μπρούς Γουεϊν δεν είναι παρά ακόμα ένας απρόσωπος εκατομυριούχος σαν τον Τράμπ.
Για αυτό που είναι σημαντικός (ετσι το νιώθει γαι τον εαυτό του) ειναι οταν κρύβεται πίσω απο την στολή της νυχτερίδας.
Γιατί;
Γιατί ως Μπρούς έχει λιγότερη ελευθερία κινήσεων απ οτι σαν Μπάτμαν. Και το όραμα όλων των ανθρωπων είναι δεν είναι η απολυτη ελευθερία;

Νομίζω πώς οι ανόνυμοι μπλόγγερς είναι κατι σαν Μπατμαν η Ζορρο. Πίσω απο την μάσκα τους μπορούν και αψηφούν τούς νόμους της
κοινωνίας τους αλλα τελικά δέχονται αλλους νόμους. Αυτούς που τους προσφερει ο σερβερ.

Ως Υ.Κ. Εχω επιλέξει να μην δηλώνω ποιός είμαι στην φυσική μου ζωή, σίγουρα όμως γνωρίζεις την ψηφιακή μου, απο την οποία σου δείχνω όσα θέλω να σου δείξω , πραγμα που θα στο εκανα και σαν επώνυμος.

Υ.Γ.
Σορρυ για την σενδόνην μου, αλλά αυτός είνα ο δικός μου αγώνας.

astropeleki said...

Θέλω, καίγομαι να τα πω έξω από τα δόντια, φοβάμαι όμως τις συνέπειες των λόγων μου, καλύτερα λέω να τα πω ανώνυμα!!!
Μ΄αυτή τη λογική ρωτάω: Είμαστε άντρες, είμαστε αγωνιστές, έχουμε προσωπικότητα;
Όταν, πριν απαντήσετε σε μια τηλεφωνική κλήση, βλέπεται "απόρρητη κλήση" δε σας πιάνει ένας μικροεκνευρισμός που ο άλλος κρύβει την ταυτότητά του;
Η άποψη του καθενός, αρεστή ή όχι έχει πραγματική αξία όταν έχει και την υπογραφή του. Ο λόγος είναι προϊόν του νου του καθενός και ως προϊόν, για να περπατήσει, πρέπει να έχει ονοματεπώνυμο.
Σου αρέσει να καυτηριάζεις πράγματα,κάνε το,είσαι ελεύθερος.
Θέλεις να βρίσεις, κάνε το, είσαι ελεύθερος.
Θέλεις να είσαι άντρας, έτσι δεν είναι; Να είσαι.
astos.lavepage.gr

cookboy said...

Καλή χρονιά και από εμένα.
Η ανωνυμία καμιά φορά βοηθά στο να δώσουμε βάση στην ουσία ενός σχολίου ή μιας δήλωσης. π.χ. το να ακούσει ένα ανώνυμο αρνητικό σχόλιο ένας δημοσιογράφος μιας δεξιάς εφημερίδας , ίσως να τον έκανε να γίνει καλύτερος στη δουλειά του.Να έδινε βάση στο σχόλιο. Αν άκουγε το ίδιο αρνητικο σχόλιο από τον αριστερό συνάδελφο του , αριστερής εφημερίδας ίσως τον έκανε χειρότερο αφού θα έδινε βάση στην ταυτότητα του σχολιαστή. Δεν θα διόρθωνε το σφάλμα του αλλά θα τον γέμιζε αυτοπεποίθηση ότι κάνει καλά τη δουλειά του αφού προκαλεί τον "αντίπαλο" ή ότι το σχόλιο γράφετε καθαρά για αντίθετα πολιτικούς λόγους.

Η ανωνυμία καμιά φορά ωφελεί όταν γίνεται καλοπροαίρετα. Όταν την χρησιμοποιούμαι για να κρυφτούμε είναι φως φανάρι ότι δεν είναι έντυμος τρόπος.

προσκυνητής said...

Είδαμε ότι οι περισσότεροι ιστολόγοι έχουν ιδιότητα τηλεθεατή (ενοχλούνται και θυμώνουν με τα θεάματα, δεν εξηγούν τίποτα, συγκρίνονται με τις πέτρες)ή και ιδιότητα δημοσιογράφου ή έχουν σκοπό να δημοσιογραφήσουν. Πιστεύουν δηλαδή ότι η ζωή γίνεται στα μέσα επικοινωνίας, στη φήμη, στην κενωνία, αλλά όχι με την καθαρή λογική. Άρα η απανθρωπιά άγει. Εμείς θέλουμε ανθρώπινες εξηγήσεις και όχι τις παρεούλες. Δεν μας καίγεται καρφάκι ποια πεποίθηση κρύβεται πίσω από το όνομα ("το οτινάναι είναι σημείο αναφοράς του εαυτού μου υπαρκτό κατάσταση μόνιμη και πρέπει και οι άλλοι αυτό να πιστεύουν δι εμέ μέχρι ο ήλιος να βγάλει κέρατα") - εμείς θέλουμε να εξηγηθούμε.

FuSmOKer said...

Όλοι -άλλοι περισσότερο, και άλλοι λιγότερο- έχουν κάποιο στίγμα σε όποια μορφή net. Και δεν εννοώ IP. Για μένα (και για πάρα πολλούς) δεν υπάρχει ανωνυμία. Και πολλοί από αυτούς που έχουν αφήσει σχόλια (τουλάχιστον 80 άτομα) στο post αυτό είναι όλοι επώνυμοι γιατί έχουν αφήσει στοιχεία που (με μια διαδικασία) οδηγούν στην ταυτοποίησή τους. Οι περισσότεροι μπορεί να μην ξέρουν τρόπους γι΄' αυτό, αρκετοί όμως ξέρουν.

Σαφώς και στο internet θα πρέπει να υπάρχει "ανωνυμία". Το internet (και όχι arpanet, darpanet και κάθε άλλη μορφή net) έτσι "γεννήθηκε" και έτσι αναπτύχθηκε. Και τα καλύτερα χρόνια ήταν λίγο πριν μπει ο ιστός (www - το '93), εποχές Archie και Veronica, γιατί υπήρχε πλήρης ανωνυμία αλλά συνάμα τρελλή συνεννόηση μεταξύ των users.

Βλέπετε, όσοι ασχολιόντουσαν τότε ήταν γνώστες και είχαν παιδεία ενώ τώρα ο κάθε πικραμένος παραπονιέται γιατί έχει downstream 100 Kbps λιγότερα στην xDSL (που ανάθεμα και αν ξέρει τι είναι αυτή η xDSL..)

Taki Alevanti νομίζω πως μπερδέψατε το internet (του '89 που ιδρύθηκε χάρη στα backbones της NSF) με την ARPAnet του '67 (αυτή έχει σχέση με τον στρατό και τα πανεπιστήμια που αναφέρατε).
(Σχετικά με ένα σχόλιο σε άλλο user)

sspyros said...

Η ανωνυμία στα blogs ειναι θεμελιώδης προυπόθεση της λειτουργίας του.Ειναι κατι σαν το εξομολογητήριο στην εκκλησια.Αφήνεις στην άκρη τις αναστολές και ανοίγεις τη καρδιά
σου σε χιλιάδες αγνωστους που κι αυτοί με τη σειρά τους κανουν το ιδιο.
Τώρα αν μεσα στο χώρο παρεισφρύουν και μερικοί αγενείς, άπρεποι, αξεστοι εριστικοι αυτό ειναι σαν τις παράπλευρες απώλειες του Ιρακ.
Δεν μπορείς να μετατρέψεις το διαδίκτυο σε κλειστο club.Και ενα τελευταίο.Δεν γνωρίζω αν ολοι οι φίλοι σάυτό το blog ειναι ''επώνυμοι'',φαντάζεστε ομως καμια δεκαρια να αποκαλύπτονταν πχ,σαν βουλευτές επιχειρηματίες μεγαλογιατροι δικηγόροικλπ;Δεν θα ηταν εμμεση διαφήμιση;Θα είχε καμια βαρύτητα η άποψη του μέσου bloger μπροστα σ'αυτήν του προβεβλημενου ''ειδήμονα'';

Kato Patissia said...

..ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΜΕΝΗ
ΑΠΑΝΤΗΣΗ..


..προς τον ΠΕΡΙΦΗΜΟ traummeister, για όσα έγραψε για μένα στο σχόλιό του της 4/1/08, στις 11:32.

Ζητώ συγνώμη που απασχολώ το κλειστό πιά αυτό blog του κ.Νίκου Δήμου μισό χρόνο μετά, για να γράψω ένα τελευταίο σχόλιο που ίσως να σας φανεί πως δέν έχει νόημα.

Για μένα ΕΧΕΙ.

Γιατί έχω ΝΟΣΤΑΛΓΗΣΕΙ τις συζητήσεις στα μπλόγκ του κ.ΝΔ, μήνες τώρα..

Γυρίζω αρκετές φορές και ξαναδιαβάζω τα σχόλια και τους διαλόγους σ' αυτά, και συγκινούμαι..

Το συγκεκριμμένο πόστ, το έψαχνα κατα λάθος στο DONCAT, δέν το έβρισκα, και είχα στενοχωρηθεί γιατι νόμιζα ότι χάθηκε απο κάποιο μπέρδεμα του blogger ίσως..

Απόψε, τυχαία ξαναμπήκα στο DIMOUTECH και... ανακάλυψα πάλι το χαμένο διάλογο, με μεγάλη συγκίνηση!

----

Απο τον Ιανουάριο που κάναμε τη συζήτηση, μου έχει μείνει το σχόλιο του Traummeister, γιατι το θεωρώ ΤΙΜΗΤΙΚΟ για μένα, ειδικά μάλιστα την... παράγραφο 1 του σχολίου!!

Μου άρεσε τότε και η ΑΠΑΝΤΗΣΗ του κ.ΝΔ που ακολούθησε, και είχα αποφασίσει να μή γράψω πρόσθετη δική μου, γιατι ο κ.ΝΔ με κάλυψε απέναντι σε οποιονδήποτε αναγνώστη θα θεωρούσε την παράγραφο του traummeister ως κοροϊδευτική εναντίον μου ( ad hominem ).

Θέλω λοιπόν να πώ, ότι όχι μόνο ΔΕΝ την βρίσκω ad hominem την παράγραφο1, αλλα.. με διασκέδασε αφάνταστα!!

Ο traummeister, και μόνο απο αυτή την παράγραφο δείχνει πως είναι ένας άνθρωπος με εξαιρετικό (..ή μάλλον, ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΙΚΟ..) χιούμορ, και είναι ΤΙΜΗ και ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ για μένα να συνδιαλέγομαι με τέτοιους ανθρώπους.

Αυτό ήθελα να προσθέσω, και ζητώ ξανά συγνώμη απο τον κ.ΝΔ, μαζί με ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για όλες αυτές τις συγκινήσεις που μας πρόσφερε με τα μπλόγκ του..

«Oldest ‹Older   201 – 266 of 266   Newer› Newest»